گزارش. امید بانوان؛ طرح ملی کارافن در حالی گام‌های اجرایی خود را از استان البرز آغاز کرده است که به گفته زهرا بهروز آذر، معاون رئیس‌جمهور در امور زنان و خانواده، ۹۰ درصد زیست‌بوم این طرح در اختیار زنان است.

یک اکوسیستم زنانه در جست‌وجوی تعادل

 بهروز آذر با اشاره به مواد ۱۵ و ۱۶ برنامه هفتم توسعه، بر یک نکته کلیدی دست می‌گذارد که پیش از این کمتر به آن توجه شده بود: «در سال‌های گذشته اقدامات متعددی برای توانمندسازی زنان انجام شده، اما اگر تنها روی آموزش تمرکز کنیم و زیست‌بوم فعالیت اقتصادی آنان را تغییر ندهیم، رشد واقعی اتفاق نمی‌افتد و حتی به سرخوردگی منجر می‌شود.» واقعیت نیز همین است؛ ارتقای مهارت زمانی مثمر ثمر خواهد بود که زنجیره اشتغال به صورت کامل دیده شود و تمام حلقه‌های آن از آموزش تا فروش و بازار به طور هم‌زمان تقویت شوند.

شرط ماندگاری در بازار؛ استانداردسازی و تعاونی‌های ملی

اما اتصال مشاغل خانگی به بازارهای کلان، بدون فرمول‌های نوین بازاردانی امکان‌پذیر نیست. احمد میدری، وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی در آیین افتتاح این طرح، دست روی عارضه‌ای دیرینه در حوزه تولیدات خانگی بانوان گذاشت و اصطلاح «استانداردسازی» را به عنوان شرط اول بقا مطرح کرد. به باور میدری، تا زمانی که محصولات مشاغل خانگی استانداردسازی نشوند، امکان شکل‌گیری برندهای معتبر و پایدار فراهم نخواهد شد؛ چرا که شفافیت در کیفیت محصول و فرآیند تولید، تنها راه جلب اعتماد مصرف‌کننده در بازارهای داخلی و خارجی است. این نگاه ساختاریافته، نوید حرکت به سمت تشکیل تعاونی‌های ملی در یک تا دو سال آینده را می‌دهد تا خانه را به معنای واقعی کلمه به کارگاه و بازار متصل کند.

وعده توسعه پلتفرم‌ها و چالش فیزیکی بازار

در همین پیوند، غلامحسین محمدی، رئیس سازمان آموزش فنی و حرفه‌ای کشور، از برنامه‌ریزی برای افزایش فروشگاه‌های فیزیکی کارافن به ۵۰ شعبه تا پایان سال خبر داد و اعلام کرد که در سکوی دیجیتال این طرح، هم‌اکنون بیش از ۱۰ هزار کالا توسط سه هزار مهارت‌آموخته عرضه شده است. توسعه همکاری با پلتفرم‌های آنلاین، ابزاری است که محمدی آن را پیشران فروش گسترده‌تر محصولات می‌داند.

پاشنه آشیل کارافن؛ پلتفرم‌های آنلاین روی بستر اینترنت لرزان!

سخنان مسئولان کلان کشوری و استانی در تالار اجتماعات مرکز شهید رهبری کرج، تصویری روشن و امیدوارکننده از آینده مشاغل خانگی ترسیم می‌کند؛ تفاهم‌نامه‌ها امضا شده‌اند، پلتفرم‌های بخش خصوصی با هزینه‌های گزاف پای کار آمده‌اند و ۳۳ فروشگاه فیزیکی نیز فعال شده‌اند. اما از دل همین نشست‌های تخصصی، یک پرسش جدی و نقد دیپلماتیک از سوی دغدغه‌مندان حوزه رسانه و تولید مطرح می‌شود: تکلیف بانوان هنرمند و کارآفرین با اینترنتِ لرزان، گران و فیلترینگ گسترده چیست؟

وقتی هسته اصلی فروش کارافن بر پایه «سکوی ملی دیجیتال» و «پلتفرم‌های آنلاین» بنا شده است، چگونه می‌توان از زنی که در خط تولید خانگی با سیلی صورت خود را سرخ نگه می‌دارد، انتظار داشت که با قطعی‌های مداوم ارتباطی و هزینه‌های نجومی ابزارهای دسترسی به اینترنت، در بازار دیجیتال رقابت کند؟

بخش خصوصی و سرمایه‌گذاران پلتفرم‌ها سهم خود را پرداخته‌اند، اما لرزش زیرساخت‌های ارتباطی کشور، بزرگ‌ترین تهدیدی است که می‌تواند زنجیره طلایی «آموزش، تولید و فروش» کارافن را متوقف کند.

مدیران استانی و کشوری باید پاسخ دهند که در کنار پنجاه شعبه فیزیکی، چه تضمین و راهکار پایدار و عملیاتی برای ثبات بخشیدن به دنیای مجازی این کارآفرینان دارند؛ چرا که بدون شبکه پایدار، اکوسیستم‌های آنلاین چیزی جز یک ویترینِ نمایشی نخواهند بود.

ویترین داغ امید بانوان

ورود سکوهای اینترنتی به بازار مشاغل خانگی

فروش دیجیتال و ایجاد بازارچه‌ محور نشست شورای بانوان البرز

صادرات محصولات خانگی زنان بدون کارت بازرگانی امکان‌پذیر شد

سخن نکته

شاید برای بسیاری از کارآفرینان خانگی و بانوان هنرمند البرزی این سؤال پیش بیاید که اصلاً چرا مسئولان در این آیین تا این حد روی کلماتی مثل «استانداردسازی» یا «پلتفرم‌های آنلاین» مانور داده‌اند؟ واقعیت این است که در ساختار بازار امروز، تولید سنتی به تنهایی محکوم به شکست است. «استانداردسازی» یعنی اگر شما در خانه صنایع‌دستی یا پوشاک تولید می‌کنید، باید محصولتان از نظر کیفیت، سایز و بسته‌بندی یکدست باشد تا پلتفرم‌های بزرگ اینترنتی بتوانند آن را ضمانت کنند و به مشتری بفروشند. طرح کارافن اگر بتواند این پل ارتباطی را بسازد، قدم بزرگی برداشته است؛ اما همان‌طور که در بالا اشاره شد، شرط اول حرکت روی این پل، داشتن یک جاده صاف و پایدار یعنی اینترنت بدون اختلال است.