«روزا پارکس» فعال حقوق مدنی آمریکایی معتقد بود: در طول سال‌ها یاد گرفته‌ام که وقتی تصمیم گرفته می‌شود، ترس کم می‌شود؛ دانستن اینکه چه باید کرد، ترس را از بین می‌برد.

«سیمین دانشور» نخستین زن نویسنده حرفه‌ای ایران و خالق رمان ماندگار «سووشون» در بخشی از این رمان می‌گوید: «خواهر سعی کن روی پای خودت بایستی. اگر افتادی، بدان که در این دنیا هیچ کس خم نمی‌شود دست تو را بگیرد، بلندت کند.»

«اپرا وینفری» مجری و خیرخواه بزرگ، می‌گوید: «شانس وجود ندارد؛ شانس در واقع همان لحظه‌ی طلایی است که «آمادگی» با «فرصت» ملاقات می‌کند.»

«انوشه انصاری» نخستین زن گردشگر فضایی و کارآفرین ایرانی، معتقد است: «تغییرات بزرگ با قدم‌های کوچک شروع می‌شوند. اگر رؤیایی در سر داری، منتظر اجازه کسی نمان؛ خودت اولین کسی باش که به آن جان می‌دهی.»

«ماری کوری» فیزیکدان بزرگ و تنها زنی که دو بار برنده جایزه نوبل در دو رشته مختلف شد، می‌گفت: «در زندگی، از هیچ چیز نباید ترسید، بلکه باید آن را درک کرد. اکنون زمان آن است که بیشتر بفهمیم تا کمتر بترسیم.»

«ویرجینیا وولف» نویسنده بزرگ انگلیسی و پیشگام نقد ادبی، معتقد بود: «برای اینکه بتوانیم آزادانه بنویسیم و فکر کنیم، قبل از هر چیز به یک اتاق از آنِ خود و استقلال روحی نیاز داریم.»

«فلورانس نایتینگل» بنیان‌گذار پرستاری نوین و آمارشناس برجسته، می‌گوید: «من موفقیت خود را مدیون این هستم که هرگز نه عذری آوردم و نه عذری را پذیرفتم؛ فقط به راهی که ایمان داشتم ادامه دادم.»

«مریم میرزاخانی» نابغه ریاضی و نخستین زن برنده مدال فیلدز در تاریخ، معتقد بود: «باید برای پیدا کردن راه‌حل‌ها صبور بود؛ گاهی پاداشِ تلاش، نه در خودِ نتیجه، بلکه در مسیر و زیبایی‌های یادگیری نهفته است.»

«هلن کلر» نویسنده و فعال نابینا و ناشنوای آمریکایی که نماد اراده در جهان است، می‌گوید: «وقتی درِ خوشبختی بسته می‌شود، درِ دیگری باز می‌شود؛ اما ما اغلب آن‌قدر به درِ بسته خیره می‌شویم که دری را که برایمان باز شده، نمی‌بینیم.»

یک دختر نباید به خاطر جنسیتش انتظار امتیازات ویژه‌ای داشته باشد اما نباید به تبعیض و نابرابری نیز تن دهد.